Κριτική

Για τον Κατάδικο του Κων/νου Θεοτόκη από το «Οικείο Θέατρο»

 

Τι γίνεται όταν θέλει κάποιος να γράψει  Κριτική για ένα θεατρικό έργο, αλλά δεν ξέρει πώς? Δεν είναι καθόλου εύκολο. Τουναντίον χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις.

 

Αν τις είχα θα έγραφα με έναν άλλο τρόπο ότι από την πρώτη ατάκα καθηλώθηκα. Είχα βάλει τους αγκώνες στα μπράτσα της καρεκλοπολυθρόνας που καθόμουν. Τα χέρια ανοιχτά, τα μάτια καρφωμένα, το στόμα μισάνοιχτο.
 
Αν τις είχα θα έγραφα με έναν άλλο τρόπο ότι εντυπωσιάστηκα από τη σύλληψη που είχε ο σκηνοθέτης να βάλει όσους ηθοποιούς δεν έπαιρναν μέρος στην εκάστοτε σκηνή καθισμένους σε πολύ χαμηλά παγκούλια, σκυμμένους και γυρισμένους πισώπλατα.
 
Αν τις είχα θα έγραφα με έναν άλλο τρόπο για τη μουσική, για τα τραγούδια, για το πώς χτυπούσε ο Κάης το παγκούλι  μετατρέποντας ξύλινους ήχους σε τύψεις συνείδησης, τιμωρίες ζωής, σε θλίψη φριχτή.
 
Αν τις είχα θα έγραφα με έναν άλλο τρόπο ότι μια-δύο φορές ήθελα να φύγω. Δεν άντεχα την στεναχώρια που ένοιωθα μέσα μου. Είχα γίνει ένα με τον Τουρκόγιαννο. Με την ορφάνια του. Ζητιάνεψα μαζί του. Στην αγκαλιά της μάνας του. Αγάπησα μαζί της τους ανθρώπους για το γλυκό ψωμί που έδιναν. Ένοιωσα τη θλιβερή και μαύρη απελπισία του και κάποια στιγμή δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Τέλος, δέχτηκα τη μοίρα του και έγινα κι εγώ «για πάντα κατάδικος.»
 
Δεν έχω εξειδικευμένες γνώσεις όμως.
 
Ούτε καν θεατρικές.
 
Γι΄ αυτό θα πω μόνο τη λέξη που επαναλάμβανα συνέχεια καθώς χειροκροτούσα μαζί με τους υπόλοιπους όρθιους θεατές.
 
Απίστευτο!
 
 
 
Φωτεινή Τζέκου
Εκπαιδευτικός
2017  TZEKOY FOTINI