Δημοσιεύσεις

Ο ΦΙΛΑΡΑΚΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΣ

filarakos

«Ο φιλαράκος μου είναι πολύ τυχερός»

Συγγραφέας: Φωτεινή Τζέκου-Οικονόμου

Εικονογράφηση: Περσεφόνη Νικολακοπούλου

Εκδόσεις: Φίλντισι, 2016

 

Αυτή είναι η ιστορία του Δημητράκη, όμως δεν μας τη λέει ο ίδιος αλλά ένα άλλο παιδί, που είναι δύο χρόνια μεγαλύτερός του. Ο αφηγητής λοιπόν της ιστορίας μας μας ξεναγεί στον κόσμο το δικό του αλλά και του Δημητράκη μέσα από τα δικά του μάτια, και μας εξηγεί γιατί θεωρεί το φίλο του πολύ τυχερό. Μια ιστορία γραμμένη με πολλή τρυφερότητα για τη διαφορετικότητα, την ουσία της ευτυχίας, τη χαρά του να δίνεις και τη σημασία να αναγνωρίζεις την ευτυχία στα απλά καθημερινά πράγματα αλλά και στις αληθινές σχέσεις.

Σελίδες: 36

Ηλικία: 5+

ΦΩΤΕΙΝΗ ΤΖΕΚΟΥ - ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ '' Ο ΦΙΛΑΡΑΚΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΣ ''

 

Απόσπασμα απο παρουσίαση του νέου βιβλίου της στην Ιατροχειρουργική Εταιρεία Κέρκυρας στις 03-12-2016 . Στο βήμα ο Λεωνίδας Μουζακίτης - Δάσκαλος .

 

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ Δύο φορές Άνοιξη

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΑΝΟΙΞΗ
Ποιος έχει τελικά την τελευταία λέξη; Οι επιθυμίες, η ελπίδα, τα όνειρα, το καθήκον που τρέφεται από το υπερεγώ, η αρρώστια, η αγάπη, ο έρωτας το ανεκπλήρωτο, το κυνήγι της ευτυχίας, η ηρεμία, η εκδίκηση, η δίψα για ζωή, η υπομονή, η οικογένεια; Μέσα από τους ήρωες του ο γνωστός συγγραφέας Μάνος Κοντολέων επιτρέπει στον αναγνώστη να επιλέξει. Η ταύτιση του καθενός εξαρτάται από την επιλογή στις εσωτερικές του αναζητήσεις.

Εκεί που δεν το περιμένει θα αλλάξει η ζωή της Ανθής. Σηματοδοτείται εδώ η παρέμβαση του συγγραφέα δίνοντας την ευκαιρία της επιλογής. Με τρόπο του δεν εστιάζει στις αναζητήσεις του χαμένου χρόνου, αλλά συμπαραστέκεται στις αγωνιώδεις αναζητήσεις της ηρωίδας του. Οτιδήποτε δραματικό, μία έντονα φορτισμένη συναισθηματική συνθήκη, μπορεί να λειτουργήσει καθαρτικά. Η λατρεία για τη ζωή μεταπλάθει τις βαρετές κοινωνικές συμβάσεις σε ενδιαφέρουσες και άξιες σεβασμού. Η δύναμη της οικογένειας ο τελικός προορισμός.

Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με τη φρίκη της παιδικής ασθένειας μέσα από το βλέμμα του γονιού. Στο τέλος ο συγγραφέας κάνει την έκπληξη και στρέφεται σε πράγματα που είναι τελείως μακρινά από την καθημερινότητά της ηρωίδας του. Πλέκει τη μοίρα κουβάρι με το παρελθόν και το παρόν για να καταλήξει στην κινητήρια, θεματική δύναμη που οδηγεί στον τίτλο του βιβλίου. Άνοιξη όχι μία αλλά δύο φορές. «Δύο φορές Άνοιξη»

Φωτεινή Τζέκου-Οικονόμου.  

 

 

ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ

Δε μαθαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο!

Πηγή: http://xenesglosses.eu/2014/02/den-mathainoume-oloi-oi-anthropoi-me-ton/

Δεν μαθαίνουμε όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο (της Φωτεινής Τζέκου)

Δεν μαθαίνουμε όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Γνωστό.

Oταν, δε, κάποιος μαθητής δεν μαθαίνει θα πρέπει ο δάσκαλος να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει. Η Δασκάλα καθισμένη στην έδρα, εξηγεί, χαμογελάει, ρωτάει, απαντάει, αλλά η μικρή Μαρία δεν καταλαβαίνει. Τα παιδιά στα θρανία τους σηκώνουν τα χέρια τους όλα ή σχεδόν όλα εκτός από τη Μαρία και το αγοράκι εκείνο στο πίσω μέρος της αίθουσας. Η Μαρία δεν το βλέπει, μόνο αισθάνεται τα χέρια των συμμαθητών της σηκωμένα γύρω της, ακούει τις κραυγές τους «κυρία! Κυρία! Κυρία!».

Η Μαρία ντρέπεται τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές της, τη δασκάλα της που την κοιτάζει με κατανόηση και της χαμογελάει για να την ενθαρρύνει να πει την απάντηση, να της μιλήσει να πει κάτι τέλος πάντων. Η Μαρία δεν μπορεί, όχι, όμως επειδή ντρέπεται όπως θεωρεί η δασκάλα της. Η Μαρία εύχεται να τελειώνει το μαρτύριο της. Ας πει η κυρία, επιτέλους σε κάποιον συμμαθητή από τους τόσους τους πολλούς που φωνάζουν γύρω της. Tους νοιώθει πάνω της, πίσω, μέσα της, παντού, να δώσουν την απάντηση, να τελειώνει όλο αυτό, να ησυχάσει. Στο επόμενο μάθημα δεν θα ξαναέλθει. Όχι! Τη φορά αυτή θα θυμηθεί αυτό που νοιώθει τώρα, όχι σαν σήμερα που παρόλο που το είχε υποσχεθεί στον εαυτό της εμφανίστηκε στο μάθημα. Προέκυψε, όμως, εκείνη η αργία στη μέση, δεν είχε κάνει κ ερωτήσεις η κυρία τις προηγούμενες φορές και το ξέχασε!

Ξαφνικά όλα σταματούν. Η δασκάλα σηκώνεται από την έδρα της. Κρατάει στα χέρια της πολύχρωμα τετράγωνα χαρτάκια. Η φούστα της η γεμάτη με λουλούδια χορεύει μπροστά της. Η Μαρία ίπταται στην τάξη. Κάτι την έχει πάρει αγκαλιά. Η Μαρία γελάει, μπερδεύεται με τα υπόλοιπα παιδιά. Η αίθουσα γεμίζει χρώματα. Μπλε, κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί, γαλάζια. Στον τοίχο δίπλα στον πίνακα, πάνω στην πόρτα, στον τοίχο στο βάθος στο πίσω μέρος της αίθουσας, στα κάδρα επάνω. Τα χεράκια της Μαρίας προς τα πάνω. Ψηλά τα δάχτυλα της να προλάβει εκείνη πρώτη να πιάσει τις πολύχρωμες φωτογραφίες που αιωρούνται. Η δασκάλα τους, τις πετάει από κάπου ψηλά σε αργή κίνηση. Τρέχουνε να τις κολλήσουν ανάλογα με τα αντίστοιχα χαρτάκια. Τρέχει η Μαρία να κερδίσει η ομάδα της. Δεν φοβάται μη κάνει λάθος. Δεν είναι μόνη, χάνεται ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά. Πιάνει μία εικόνα. Ναι, τώρα πια κατάλαβε, είδε τη λύση. Την άγγιξε. Η blue tag πιέζεται με δύναμη. Tα δάχτυλα της Μαρίας μαζί με το σωστό χαρτάκι, τα παιδιά εξακολουθούν να τρέχουν σε αργή κίνηση και πάλι. Η Μαρία γυρίζει προς τη μεριά της δασκάλας χορεύει σε ρυθμό αλλιώτικο. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, τα μάτια της λάμπουν, συναντούν της δασκάλας το χαμόγελο. τα παιδιά έχουν βρει τα βήματα της δικής τους μουσικής, βήματα φωτιάς κάθονται. Η διαφάνεια προβάλλει από το διαφανοσκόπειο στον τοίχο. Η Μαρία μαζί με το αγοράκι απέναντι ζητούν να πουν την απάντηση. «Κυρία, κυρία» τα χείλη ανοιγοκλείνουν, τώρα όλα τα μπορούν, μικρές εσωτερικές φωνές κραυγάζουν «εγώ, εγώ κυρία, εγώ.» Το δάκρυ της ικανοποίησης της δασκάλας δεν έτρεξε. Πρόλαβε και το σκούπισε.

 

Υπάρχουν και τα webinars Kε Aρβανιτόπουλε. Να διοργανώνονται δύο φορές το μήνα. Ασκήσεις πρακτικές και όχι θεωρητικές. Συνεχείς, βιωματικές παρακολουθήσεις. «Κίνητρα στη σχολική αίθουσα του 21ου αιώνα.» Ο τίτλος του τελευταίου σεμιναρίου που πραγματοποιήθηκε για τους καθηγητές της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης. Είκοσι δύο webinars έχουν πραγματοποιηθεί από την αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς 2013-14, από τον Οκτώβριο που μας πέρασε δηλαδή και ΔΕΝ διοργανώνονται από το Υπ. Παιδείας. Ακούω φίλους εκπαιδευτικούς του Δημοσίου να λένε για το πόσο ενδιαφέροντα είναι. Πως για αυτούς, δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο.

Γιατί άραγε δεν ξεκινάτε από εκεί κε Υπουργέ; «Σχεδιάζουμε εμβάθυνση Μαθήματος και Επιμήκυνση σχολικού έτους. Άλλωστε, ιδιαίτερα στο Λύκειο, περισσότερες ημέρες στο σχολείο σημαίνει λιγότερες ώρες στο φροντιστήριο.»είπατε! Άρχισε κιόλας να βραδιάζει. Μήπως βρίσκεται η απάντηση εκεί; Θα ξημερώσει ή να το πάρουμε απόφαση; Κατάργηση αργιών και διακοπών, αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων όταν δεν προβλέπονται σεμινάρια πουθενά , σημαίνει πως με κανένα τρόπο και κανείς δεν σκύβει πάνω από την παιδεία. Από τους ανθρώπους- δασκάλους που γεννούν, για δεύτερη φορά τα παιδιά μας. Από τις ψυχές των μαθητών, παιδιών σαν τη Μαρία με διαφορετικό ψυχομαθησιακό προφίλ. Δεν βγαίνουν χρήματα από το χώρο της Παιδείας κε Υπουργέ.

Τα μαθήματα θα ξεκινούν στις 8 και όχι στις 12 κάθε Σεπτέμβρη και την Τέταρτη μέρα του Πάσχα. –Μήπως έτσι θα υπάρξει χρόνος για τη «Λευκή Εβδομάδα»;- Θα μειώσουμε αντί να αναδιαρθρώσουμε την ύλη και τέλος δεν γνωρίζουμε ούτε τη λέξη webinar. Έχουμε ξεχάσει τη ψυχή της εκπαίδευσης: «Περίμενε δηλητήριο από στάσιμο νερό». Όλα αυτά τα χρόνια η απουσία της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών βοήθησε να οργιάσει η σκόπιμη παραπληροφόρηση. Η κατασυκοφάντηση των εκπαιδευτικών και της δημόσιας εκπαίδευσης. Βάλτε απουσία σε όσους δεν παρακολουθούν. Αξιολογείστε τους εκπαιδευτές των εκπαιδευτικών. Ο μεγάλος Καζαντζάκης είχε πει πως ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.

Προδοθήκατε κε υπουργέ. Πουθενά δεν φαίνεται το ενδιαφέρον για την παιδεία. Λείπει βλέπετε το αυτονόητο!

Η αποκρυσταλλωμένη και εις βάθος κατανόηση, είτε την ονομάζουμε γνώση, αντίληψη ή διορατικότητα, είναι το θεμέλιο της εκμάθησης. Στην εκμάθηση απαντάται η πρόοδος και στην πρόοδο η χαρά και η ικανοποίηση. Ας συνεχίσουμε να μαθαίνουμε και να πειραματιζόμαστε.

Ποτέ δεν ξέρουμε αρκετά.
Πάντα υπάρχει κάτι να ανακαλύψουμε.
Πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να μάθουμε.
Μέχρι το τέλος της ζωής μας παραμένουμε μαθητές.

ανώνυμος

Φωτεινή Τζέκου
Εκπαιδευτικός 

 

Μέλι κόλλησε στα χείλη

Μάνος κοντολέων

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ 2013
 
 
Μέλι κόλλησε στα χείλη.
 
Πουθενά δεν κόλλησε το μέλι τελικά. Μέλι γλυκό. Για μια ζωή. Μέλι που κολλαει στα χείλη όταν ερωτεύεσαι. Μέλι που γεμίζει το σπίτι με θορύβους και ήχους παιδικούς.
 
18 χρονών η Μέλω. Σε χωριό μικρό. Με ανθρώπους χωρίς μέλι στα χείλη. Που δεν γνώριζαν την γεύση του.
 
Δεν κολλάει  στα χείλη σου μέλι και ας είναι Μέλω το όνομά σου. 
Δεν κολλάει μέλι στα χείλη όταν πενθείς για  μέλλον που δεν έχει φτάσει ακόμα.
Δεν κολλάει μέλι στα χείλη τα βουτηγμένα σε μίσος για έναν κόσμο που μόλις γνώρισες. 
 Δεν μπορεί να κολλήσει στα χείλη μέλι αν δεν γίνεις αετός να το βρεις. 
Σπουργίτι στο χωριό του Πηλίου η Μέλω. Με μέλι τα χείλη στα καλντερίμια.
Σπουργίτι. Κολλούσε μέλι στα χείλη της ανάμεσα στα παραδοσιακά σπίτια με τις πέτρινες αυλές και ξύλινα παράθυρα.
Μέλι κολλούσε στα χείλη της στο πανηγύρι στην εκκλησία του Άγιου που μαρτύρησε. 
Μέλι κολλούσε στα χείλη της στο πρώτο εφηβικό φιλί, με την πρώτη δουλειά το καλοκαίρι. Μέλι κόλλησε στα χείλη μέσα στις πρόβες της θεατρικής παράστασης. Μέλι κόλλησε στα χείλη με την αποστήθιση του ρόλου της. Που αντανακλούσε το είναι το δικό της.
 
18 χρονών η Μέλω. Πασχίζουν τα  νιάτα να φύγουν από το χωριό. Άπληστα να βρουν περισσότερο μέλι. Να κολλήσει παντού.. Σε όλα τα μέλη του σώματος. Και στα πιο απόκρυφα. 18 χρονών. Μαζί με τα υπόλοιπα σπουργίτια να γίνει αητός. Να βρει το μέλι έξω. Κάπου. Ο ορίζοντας που έβλεπε από το παράθυρό της είχε χρώμα μελί και την ξεγέλασε. Δεμένη στη φτώχια η Μέλω. Σπουργίτι χωρίς βοήθεια. Σπουργίτια με μορφή αετού για να κρύβουν όσα  δεν τόλμησαν ο συγγραφέας και η σκηνοθέτης.
- Λίγο μέλι, σας παρακαλώ. Τόσο δα. Να, εδώ στα χείλη.
-Φύγε!
-Λίγο. Στα χείλη μόνο.
-Φύγε! Νερό μόνο.
-Δεν κολλάει στα χείλη.
-Φύγε!
Έφυγε. Το βάζα ένα για τον καθένα. Όχι για εκείνη. Δεν υπάρχει μέλι σε αρρωστημένα σεξουαλικά βίτσια. Ταξιδιώτισσα η Μέλω του παντός με κιθάρα αλαλάζουσα. Πλήθος το μέλι τώρα πίσω  στη φωλιά της. Από την αρχή. Για λίγο όμως. Για πολύ λίγο.
 
Η γραφή του Μάνου Κοντολεων μας έκανε να ζήσουμε στο Πήλιο. Είδαμε από το παράθυρο το Βόλο και τη θάλασσα. Αναρωτηθήκαμε πόσο μπερδεύονται τα δίχτυα του μυαλού. Διαβάσαμε για συνεχείς βιασμού. Όχι από τους συνηθισμένους. Θελήσαμε να πάρουμε αγκαλιά χούφτες μέλι. Για την Μέλω που βρέθηκε από εκείνο μακριά και ας είχε τα χέρια της ορθάνοιχτα και Μέλω ήταν το όνομά της.
 
Φωτεινή τζέκου-οικονόμου

Περισσότερα Άρθρα...

  1. Corfu Press
  2. www.corfuland.gr
  3. Κριτική
  4. Αλέξης
2017  TZEKOY FOTINI